SlangWiki
Advertisement

Καθιερώθηκε από ατάκα του Παύλου Χαϊκάλη, ο οποίος κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση, δήλωσε: «Είμαι όμως και αρσενικό παλιάς κοπής οπότε, όταν μια γυναίκα μου λέει το όχι, εγώ επιμένω. Δεν τα παρατάω εύκολα. Μιλούσαμε στο τηλέφωνο», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Έλληνας ηθοποιός, Παύλος Χαϊκάλης στον αέρα της εκπομπής «’Έλα Χαμογέλα». (Δες). Ο όρος δηλώνει την ρετροσέξουαλ και ενίοτε καφροσέξουαλ τοξική αρρενωπότητα ενός παλαιού κόσμου στα διάφορα συμπτώματά της.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

  1. Για τον χαρακτηρισμό «άνδρας παλαιάς κοπής» που χρησιμοποίησε μιλώντας για την καταγγελία εναντίον του - έναν χαρακτηρισμό που η Έλενα Ακρίτα «μετέτρεψε» σε «άνδρας παλαιάς ντροπής» ο ηθοποιός είπε: «Ευχαριστώ την κυρία Ακρίτα που την ξέρω τόσα χρόνια, που τώρα που είμαι σε μία δύσκολη φάση μου δίνει μία κλωτσιά να πάω ακόμα παρακάτω. Δεν της κρατάω κακία. Κρατάω μια πίκρα μέσα μου. Ενας άντρας παλαιάς κοπής σημαίνει πως ξέρει να φέρεται σε μια γυναίκα, ξέρει τα όριά του και ξέρει και τα όρια που του αφήνουν οι άλλοι. Οποιος καταλαβαίνει καταλαβαίνει τι σημαίνει άνδρας παλαιάς κοπής. Ζήτησα δημόσια συγγνώμη. Ούτε αυτό έγινε κατανοητό. (Παύλος Χαϊκάλης).
  2. Εμείς οι αδερφές, δυστυχώς, τους ξέρουμε πολύ καλά τους ‘άντρες παλιάς κοπής’. Ήταν οι συμμαθητές που μας κορόιδευαν στο σχολείο, που μας έκαναν τη ζωή κόλαση, πιθηκίζοντας τον ομοφοβικό οχετό που ‘χαν απορροφήσει απ’ τους πατεράδες τους. Ήταν αυτοί που ξεροστάλιαζαν στα πάρκα μες στη νύχτα, και για να μην παραδεχτούν τον λόγο της παρουσίας τους εκεί, σου τράβαγαν και δυο σφαλιάρες. Ήταν αυτοί που, σ’ ένα τραπέζι γνωστών και φίλων, έκαναν ασταμάτητα ντεμέκ καλαμπούρια για τους π@@@@ες – “φιλικά πάντα”. Ήταν τα αφεντικά κι οι προϊστάμενοι που μας απευθύνονταν με γυναικεία ονόματα κι αντωνυμίες. Ήταν οι χολωμένοι άγνωστοι που κάθε χρόνο βρίζουν και καταριούνται το Pride, που μοίραζαν αβέρτα ψόφους όταν τόλμησα να ξεστομίσω τις λέξεις ‘ο άντρας μου’, ή να ανεβάσω μια φωτογραφία ενός φιλιού ή μιας αγκαλιάς με τον άνθρωπό μου. Τύποι βαθιά ανεπαρκείς, που γυρεύουν επάρκεια στη βία και την ασχήμια. Όντως, πρόκειται για προϊόντα του παλιού κόσμου – και γι’ αυτό είναι καταδικασμένοι να βυθιστούν μαζί του στη λήθη. (Αύγουστος Κορτώ).
  3. Και ξαφνικά μάς προέκυψαν τα αρσενικά της «παλαιάς κοπής». Προσέξτε τη λέξη. Όχι άνδρες, αλλά αρσενικά. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ποια είναι αυτά τα αρσενικά; Όπως αυτοπροσδιορίζονται, οι άνδρες αυτής της συνομοταξίας, αφού φάνε τη «χυλόπιτα», σύμφωνα με την εφηβική μας ορολογία, δεν πτοούνται και συνεχίζουν την πολιορκία, όπως λένε. Μόνο που αυτή η πολιορκία τού «αρσενικού» έχει μετατραπεί πλέον σε παρενόχληση. Δε γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο κ. Χαϊκάλης όταν κατέφευγε σε αυτό το επιχείρημα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά κάποιος να του πει μερικά απλά πράγματα. (Σάκης Μουμτζής)
  4. Όταν εξέφρασα την απορία μου στο Face το book και το Twitter κατάλαβα πως αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι πολλοί συμπολίτες δεν συνειδητοποιούν τι ακριβώς είναι στην πραγματικότητα το «αρσενικό παλαιάς κοπής» και πως πολλές συμπολίτισσες έχουν καταπιεί αμάσητο το παραμύθι του «ιπποτικού άντρα» που «σου ανοίγει την πόρτα να περάσεις, σηκώνεται όταν πας να κάτσεις στο τραπέζι, βγάζει το παλτό του και στο δίνει όταν κρυώνεις» και γενικά κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να αναπαράγει το πατριαρχικό στερεότυπο του ισχυρού άντρα-αρχηγού που έχει υποχρέωση να προστατεύει την αδύναμη γυναίκα–υφισταμένη. Όπως καταλαβαίνετε (και όπως είναι αναπόφευκτο) αιώνες πατριαρχικής πλύσης εγκεφάλου έχουν κάνει αρκετά καλή δουλειά κι έτσι ακόμα και συμπεριφορές που αναπαράγουν την ανισότητα των δύο φύλων είναι επιθυμητές από το φύλο που αδικείται. Θα μπορούσε κανείς να το πει ένα σεξιστικό σύμπλεγμα της Στοκχόλμης κι αν κανείς δεν θέλει θα το πω εγώ. Γιατί, καλές μου φίλες, αν ο άντρας σας ανοίγει την πόρτα, δεν σας αφήνει ποτέ να γεμίσετε το ποτήρι σας μόνες σας και προσφέρεται πάντα να κεράσει στο ραντεβού είναι επειδή αισθάνεται (ή είναι υποχρεωμένος από τις κοινωνικές συμβάσεις να φέρεται σαν) αφεντικό. Κι έτσι φέρεται σαν οι γυναίκες που συναντάει να είναι όντα που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας ακόμα και σε ζήτημα τόσο ασήμαντα όσο το άνοιγμα μιας πόρτας. Και το κάνει επειδή όντως πιστεύει (ακόμα και χωρίς να το αντιλαμβάνεται, ακόμα και κατα βάθος) ότι οι γυναίκες χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας. Και αδυνατεί να τις αντιληφθεί ως ισότιμες. Στο κάτω κάτω πώς να αντιληφθείς ως ισότιμο ένα φύλο που οι εκπρόσωποί του δεν κάνει να ανοίγουν μόνες τους τις πόρτες ή να πληρώνουν στα ραντεβού; Φυσικά αυτού του είδους οι συμπεριφορές στα παλιά τα χρόνια, τότε που οι άνθρωποι - άντρες και γυναίκες – ήταν παλαιάς κοπής επιβάλλονταν από μια θλιβερή κοινωνική πραγματικότητα στην οποία οι γυναίκες ήταν ακόμα και θεσμικά κατώτερες των ανδρών. Συνήθως δεν δούλευαν αλλά ακόμα κι αν το έκαναν ήταν σε δουλειές «γυναικείες», δεν είχαν δικαίωμα ψήφου και η θέση τους ήταν συνήθως στην κουζίνα και στο παιδικό δωμάτιο, στις δουλειές του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών, όσο οι αρχηγοί του σπιτιού αποφάσιζαν και έφερναν το χρήμα. Προφανώς αυτοί οι άντρες δεν ήταν κακοί άνθρωποι και είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι δεν κακομεταχειρίζονταν τις συζύγους τους. Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι τις αγαπούσαν, τους συμπεριφέρονταν καλά, ήταν ευγενικοί μαζί τους και τις προστάτευαν. Μόνο που όλα αυτά τα έκαναν απολύτως πεισμένοι για την ανισότητα των φύλων και τη θέση του καθενός στο σπίτι και την κοινωνία. Και ακόμα πιο προφανώς γι αυτό δεν έφταιγαν οι ίδιοι. Έτσι ήταν η κοπή της παλαιάς κοινωνίας και οι ίδιοι, ως αρσενικά παλαιάς κοπής, φέρονταν αντιστοίχως. Μια από τις αντιδράσεις που δείχνει ακριβώς το μέγεθος της παρεξήγησης για το τι στην πραγματικότητα είναι τα «αρσενικά παλαιάς κοπής» και κυρίως τι αντιπροσωπεύουν, είναι αυτή που θυμίζει «σπουδαία αρσενικά» του Χόλιγουντ στα οποία 9 στις 10 φορές πρώτος-πρώτος είναι ο Σον ο Κόνερι. Ο «σπουδαίος αυτός άνδρας» ο οποίος θεωρείται ένα σπουδαίο δείγμα «αρσενικού παλαιάς κοπής». Εγώ σπουδαίο άνδρα δεν θα τον έλεγα, αλλά παλαιάς κοπής ήταν σίγουρα. Γιατί μόνο άνθρωποι παλαιάς κοπής θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι η γυναίκα τη θέλει τη σφαλιάρα της. (Μάνος Βουλαρίνος).
Advertisement